Αρχείον Ιωάννου Καποδίστρια, τ. Ζ΄

Τίτλος:Αρχείον Ιωάννου Καποδίστρια, τ. Ζ΄
 
Τόπος έκδοσης:Κέρκυρα
 
Εκδότης:Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών
 
Συντελεστές:Κώστας Δαφνής
 
Έτος έκδοσης:1986
 
Σελίδες:362
 
Θέμα:Ελληνικά κείμενα του Καποδίστρια
 
Κατάλογος Καποδιστριακού Αρχείου Κερκύρας
 
Ο Καποδίστριας στην Ελλάδα
 
Χρονική κάλυψη:1811-1828
 
Το Βιβλίο σε PDF:Κατέβασμα αρχείου 45.07 Mb
 
Εμφανείς σελίδες: 244-263 από: 362
-20
Τρέχουσα Σελίδα:
+20
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/244.gif&w=550&h=800



Σελ. 244
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/245.gif&w=550&h=800

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η Γ΄ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων με ψήφισμα της 2 Απριλίου 1827 εξέλεξε Κυβερνήτη της Ελλάδας για 7 χρόνια τον I. Καποδίστρια. Τις 6 Απριλίου ο Πρόεδρος της Συνελεύσεως Γ. Σισίνης γνωστοποιεί στον Καποδίστρια την εκλογή του και τον παρακαλεί να ανταποκριθεί στην φωνή του Έθνους και έλθει στην Ελλάδα όσο το δυνατόν γρηγορότερα για ν’ αναλάβει τα καθήκοντά του. Με δύο επιστολές του, τη μία της 14/26 Αυγούστου και την άλλη της 19 Αυγούστου 1827, προς τον Πρόεδρο της Συνελεύσεως και την προσωρινή Κυβέρνηση, ο Καποδίστριας γνωρίζει ότι αποδέχεται την εκλογή και ότι άρχισε τις ενέργειές του για την ενημέρωση των Κυβερνήσεων Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας και την εξασφάλιση οικονομικής βοηθείας. Εν τω μεταξύ είχε υπογράφει στο Λονδίνο, την 6 Ιουλίου 1927, από εκπροσώπους των τριών δυνάμεων, συνθήκη, η οποία αναγνώριζε την ύπαρξη ελληνικού κράτους και καλούσε τα δύο αντιμαχόμενα μέρη σε κατάπαυση του πυρός και έναρξη των διαπραγματεύσεων. Στο Γ' αυτό μέρος, εκτός των κειμένων που αναφέρονται στην εκλογή του Καποδίστρια, στην συνθήκη, στα υπομνήματα του Κυβερνήτη και στην πρώτη πρόσκληση που του απευθύνθηκε το 1824, δημοσιεύονται ακόμη και τα κείμενα που σχετίζονται με τις πρώτες ενέργειές του ως Κυβερνήτη και που φανερώνουν τη στενή συνεργασία του με τους εκπροσώπους του Έθνους.

Σελ. 245
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/246.gif&w=550&h=800

Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

[Οι ζυμώσεις για την πρόσκληση του Καποδίστρια να αναλάβει τη διακυβέρνηση της επαναστατημένης Ελλάδας, που υπήρχε ως σκέψη σε πολλούς οπλαρχηγούς και πολιτικούς από τους πρώτους μήνες των ελληνοτουρκικών συγκρούσεων, πήραν μορφή και εκδηλώθηκαν μετά την όξυνση του εμφυλίου πολέμου το 1824. Είχαν προηγηθεί οι επαφές και συνεννοήσεις για την προώθηση του κόμητα Διον. Ρώμα στην πολιτική ηγεσία της Επαναστάσεως, συνεννοήσεις και επαφές που είχαν διαμεσολαβητή τον Άγγλο Αρμοστή Άδαμ στα Επτάνησα, που τότε μόλις είχε διαδεχθεί τον Μαίτλανδ. Η τότε όμως αγγλική κυβέρνηση δεν ήθελε να προκύψει ο Κυβερνήτης της Ελλάδος, χωρίς την προηγούμενη αναγνώριση του από «νομιμοποιημένους» εκπροσώπους των αγωνιζομένων Ελλήνων. Και μάλιστα από εκείνους που είχαν παίξει αποφασιστικό ρόλο στη νικηφόρα αγωνιστική πορεία των επαναστατών. Εξάλλου και όσοι πίστευαν ότι ένας γόνος ευρωπαϊκής δυναστείας θα εξέφραζε με περισσότερο κύρος προς τα έξω την Ελλάδα και θα πειθαρχούσε το εσωτερικό μέτωπο, δε δέχονταν για βασιλιά της Ελλάδος το Δούκα της Ορλεάνης, που την πρόσκληση του ευνοούσε ο Αλεξ. Μαυροκορδάτος. Έτσι ορισμένοι από τους προύχοντες της Ελλάδος, που αναζητούσαν διέξοδο από τις εσωτερικές διενέξεις για την επιβίωση της Επανάστασης και της Ελλάδος, απευθύνθηκαν στον 1. Καποδίστρια, που βρισκόταν τότε στη Γενεύη. Το προσκλητήριο γράμμα το υπέγραψαν επτά, με πρώτο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και το μετέφερε στην Ελβετία ο Δημήτριος Περρούκας, ο οποίος όμως αρρώστησε και το παρέδωσε με αρκετή καθυστέρηση στον αποδέκτη του. Ο Καποδίστριας κι αυτός άργησε να απαντήσει - έναν ολόκληρο χρόνο. Η απάντησή του ήταν φυσικά αρνητική, εφόσον η πρόσκληση προερχόταν από άτομα, και όχι από το σύνολο του έθνους, εκφραζόμενο με απόφαση κεντρικού συλλογικού οργάνου.]

1.

Προς τον Εξοχώτατον Κύριον Ιωάννην Α. Καποδίστριαν.

Ναυπλίω 1η Ιανουαρίου 1824

Εξοχώτατε!

Η φιλτάτη σου Ελλάς εναβρύνετο διά τας αρετάς του γνησιωτάτου τέκνου της, του ενδόξου και περικλεούς Καποδίστρια, όστις απέδειξεν εις τον πεφωτισμένον κόσμον το βάθος της Ελληνικής αγχίνοιας, και ενέπνευσεν εις όλας τας καρδίας σεβασμόν προς τους απογόνους των παλαιών Αθηναίων και Σπαρτιατών, όστις αγάλλεται βλέπων ενσπαρμένα εις τους συμπολίτας του τα ευγενή αισθήματα της ελευθερίας και του πολιτισμού, και ελπίζει από τον πατριωτισμόν του βελτίωσιν της τύχης της.

Εξοχώτατε Κόμη! ήτον προωρισμένον βέβαια να γεννηθής εις τον κόσμον δια την αθανασίαν η φύσις και η τύχη συνώμοσαν, διά να σε καταστήσουν

Σελ. 246
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/247.gif&w=550&h=800

ευεργέτην της πατρίδας σου, εις την οποίαν απέδωκας την παλαιάν της εύκλειαν και τα ιερά δίκαια, όσα ο Θεός εχάρισεν εις τον άνθρωπον. Δεν διήμαρτες των ελπίδων και της εφέσεως. Οι Έλληνες απεφάσισαν να αποθάνουν εντίμως, διά ν’ αποφύγουν τας συμφοράς της πικροτάτης δουλείας, και χείμαρροι αιμάτων, δακρύων, και ιδρώτων, τους αποκατέστησαν αξίους της ανεξαρτησίας.

Αλλά δεν είναι τόσον δύσκολον ν’ αποκτήση τις την ελευθερίαν του, όσον να την φυλάξη. Τα ελαττώματα της εξωλεστάτης τυραννίας βασιλεύουν εις τας παρούσας γενεάς, η δ’ αμάθεια και πλεονεξία επαπειλούν την αρτισύστατον ανεξαρτησίαν του έθνους σου. Έχομεν αξίους πολεμικούς, αλλ’ υστερούμεθα εναρέτων ανδρών και αναλόγως αξίων με τας περιστάσεις μας, διότι η επιστήμη της πολιτικής είναι δυσκολώτατον μάθημα. Έγινε ποτέ πρόβλημα εις την Γαλλίαν, αν οι Έλληνες είναι αξιοι να διοικηθούν ελευθερωθέντες· φιλόσοφος δε Γάλλος διετείνετο, ότι είναι αδύνατον, και κατά δυστυχίαν η πείρα κινδυνεύει να το αποδείξη. Έχομεν όπλα, έχομεν χρήματα, έχομεν αρκετούς πόρους και τρόπους, διά να νικήσωμεν τον βάρβαρον και ν’ ασφαλίσωμεν τα Ελληνικά δίκαια· αλλ’ η αμάθεια και πλεονεξία επέφερε γενικήν αδράνειαν, ανυπέρβλητον αχρηματίαν. Εισέτι δεν εφάνη άνθρωπος μεγαλοφυής εις την Ελλάδα. Όλοι αισθάνονται τα δεινά, όλοι ταλανίζουν την πατρίδα, ουδείς ο επιφέρων την θεραπείαν. Ο νόμος δεν ισχύει, η διοίκησις νηπιάζει, ο ισχυρότερος θριαμβεύει, τα ιδιαίτερα συμφέροντα καταλύουν τα γενικά, και ο καθείς νομίζει τον εαυτόν του κέντρον της φύσεως. Οι λαοί απηύδησαν, κεχηνότες περιμένουν να ίδουν άνθρωπον άξιον ν’ αναλάβη τας ηνίας της κυβερνήσεως· και, αν ο τοιούτος άνθρωπος είναι ενάρετος, εσώθη η Ελλάς. Οι καλοί πατριώται έχουν ήδη προσηλωμένην όλην την προσοχήν των εις το έκλαμπρον υποκείμενον Σου, και άπαντες Σε περιμένουν να συντελέσης εις την κοινήν σωτηρίαν. Μόνος η Εξοχότης σου δύναται να επιφέρη την ευκταίαν μεταβολήν, να εμπνεύσης τον πατριωτισμόν, να ενισχύσης τον νόμον, και να στερεώσης την ανεξαρτησίαν του έθνους σου κτλ.

Εξοχώτατε! η πατρίς σου, η φιλτάτη σου Ελλάς απεφάσισε να θυσιασθή ενδόξως.

Η υπερτάτη δύναμις την εβοήθησε και ανεδείχθη τροπαιούχος, και κατεκλόνισε τον κολοσσόν της Τουρκικής τυρρανίας· αλλά θα χαθή φυσικώς τέλος πάντων, αν οι αγαθοί πατριώται, οι μόνοι σωτήρες της, δεν δράμουν εις βοήθειάν της. Η εξοχότης Σου έχεις βέβαια φυσικήν ροπήν να θυσιάσης και την ζωήν σου διά την σωτηρίαν της. Οι καλοί πατριώται Σου Σε επιθυμούν. Ας ίδη λοιπόν πραγματικώς η Ελλάς την εκπλήρωσιν του ιερωτάτου τούτου χρέους σου. Σε περιμένει μ’ ανοικτάς τας αγκάλας. Ο ευγενής και αγαθός πατριώτης κύριος Δημήτριος Περρούκας κτλ. αξιούμενος της ευνοίας και ευηκοΐας σου, αναμφιβόλως θα ζωγραφίση με ζωηρότερα χρώματα όλην την κατάστασιν της

Σελ. 247
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/248.gif&w=550&h=800

Ελλάδος και τα ομολογουμένως συντείνοντα εις την σωτηρίαν της, και διετάχθη να μας ιδεάση περί της σεβαστής αποφάσεώς Σου. Έχει δε ανάγκην των βαρυφρόνων και πατριωτικών συμβουλών Σου, και ας εφοδιασθή κατά το δοκούν.

Ο Πρόεδρος Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

(Τ.Σ.) ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

Δι’ απουσίαν του Γραμματέως

Ν. ΣΠΗΛΙΑΔΗΣ

Εις το μεταξύ, ο απεσταλμένος Περρούκας, ησθένησε και παρέμεινεν εις την Γενεύην περισσότερον από ενάμισυ χρόνον. Η απάντησις του Καποδίστρια εις την ανωτέρω πρώτην πρόσκλησιν εχρονολογήθη με ημερομηνίαν 12 Δεκεμβρίου 1825, δηλαδή μετά δύο περίπου χρόνια· είναι, όμως, προφανές ότι εις την μακράν αυτήν καθυστέρησιν ασήμαντον ρόλον έπαιξεν η έλλειψις ταχυδρομικής ευκαιρίας. Μάλλον εις την μελέτην των Ελληνικών πραγμάτων και το αναποφάσιστον του Καποδίστρια ωφείλετο η διετής εκείνη σιωπή. Ο Κερκυραίος διπλωμάτης που ειργάζετο, τότε, παρασκηνιακώς, εις το εξωτερικόν, χρησιμοποιών το κύρος του και την διεθνή του υπόληψιν διά την ενίσχυσιν και ευνοϊκήν λύσιν της Ελληνικής υποθέσεως, απήντησεν, τέλος, διά της ακολούθου επιστολής.

2.

Προς την προσωρινήν διοίκησιν της Ελλάδος.

Εν Γενεύη 12η Δεκεμβρίου 1825

Οι διοικηταί, τους οποίους διεδέχθητε υμείς, Κύριοι! μοι έπεμψαν μίαν επιστολήν, γεγραμμένην την πρώτην Ιανουαρίου του παρελθόντος έτους, δι’ ης περιγράφοντες αξιοθρηνήτους τας εσωτερικάς περιστάσεις, με προτρέπουσι να έλθω καγώ αυτόσε, διά να προσθέσω τας δυνάμεις μου εις τας ιδικάς σας, επί σκοπώ του να διαλλάξωμεν τας γνώμας και τα συμφέροντα, των οποίων η διαφορά ενόμιζον ότι έθετεν εις κίνδυνον την πολύτιμον ύπαρξιν της ανεγερθείσης Ελλάδος. Αλλ’ ο κύριος Δημήτριος Περρούκας, όστις επεφορτίσθη τον κομιστήν αυτής, μόλις εδυνήθη να φθάση τον Σεπτέμβριον μήνα εκείνου του έτους και η ολίγη του υγεία επειδή ήδη τω εσυγχώρησε την αυτόσε επιστροφήν του, ήδη

Σελ. 248
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/249.gif&w=550&h=800

λαμβάνω καγώ την ευκαιρίαν να σας πέμψω την απάντησίν μου.

Έχοντες, Κύριοι! ανά χείρας σας την παρακαταθήκην των ιδεών, τας οποίας οι προκάτοχοί σας ηθέλησαν να μοι κοινοποιήσωσι, θέλετε εύρη εις τας ιδικάς μου, καθώς νομίζω, την ειλικρινεστέραν έκφρασιν των αισθημάτων, τα οποία προσκολλώσιν εις την πατρίδα σας.

Είναι ολίγη βέβαια αύτη η προσφορά, και παντελώς δεν ανταποκρίνεται εις την ιδέαν, την οποίαν συνέλαβον οι προλαβόντες διοικηταί διά τα μέσα και την θέσιν μου, υποθέτοντες, ότι αύτη εξήρτητο από μόνην την θέλησίν μου, και εκείνα ωμοίαζον με τας ευχάς, τας οποίας καθ’ εκάστην αναπέμπω εις την Θείαν Πρόνοιαν, διά να σας επιδαψιλεύση τας ευλογίας της. Αλλ’ αν και κανέν κάλυμμα δεν καλύπτη την αναχώρησίν μου, εις την οποίαν διαμένω τρεις ήδη χρόνους, και διά τούτο ήτο περιττόν, ίσως να την εξηγήση τις καθαρώτερα, εγώ μ’ όλον τούτο ομολογώ, ότι την επροτίμησα πάσης άλλης θέσεως εν τω κόσμω, διότι μόνη αυτή ηδύνατο να μοι προμηθεύση τον τρόπον του να εκπληρώσω εν ταυτώ και τα ιερά χρέη, εις τα οποία με καθυποβάλλει ο τόπος της γεννήσεώς μου, και εκείνα ενός άλλου χαρακτήρος, του οποίου την διάρκειαν δεν ανήκει εις μόνον εμέ να προσδιορίσω. Τοιουτοτρόπως δε σας εξηγούμαι αρκούντως, Κύριοι! ότι, εν όσω η Α.Μ. ο Αυτοκράτωρ της Ρωσσίας ευαρεστηθή να με συγκαταλέγη εις τον αριθμόν των Υπουργών του, δεν μοι συγχωρείται να λάβω μέρος ενεργητικόν εις τας πράξεις σας, δι’ ας η κοινή μας Μήτηρ απαιτεί ολοσχερή αφοσίωσιν των τέκνων της.

Η πανηγυρική αυτής φωνή αντήχησεν εις το βάθος της καρδίας μου, καθώς και εις τας ιδικάς σας και, όσον αισθάνομαι τα σκιρτήματά της, τα οποία διεγείρει φωνή τοιαύτη, τοσούτω μάλλον θλίβομαι, διότι δεν δύναμαι ν’ αρχίσω σήμερον εν νέον στάδιον εν μέσω υμών, καθώς περί το 1800 εν μέσω των συμπολιτών μου, εις το οποίον ήθελα παρασταθή με τον ίδιον ζήλον και με την αυτήν διάθεσιν, αλλά διδαγμένος ήδη υπό μακράς και επιπόνου πείρας, δι’ ης αι συνδρομαί μου ηδύναντο ίσως να επιφέρωσιν αποτελέσματα αισιώτερα.

Καιρός δε παντί πράγματι, Κύριοι! και ο τοιούτος προσδιορίζεται από τον ύψιστον Θεόν ώστε, οποίοι αν είναι οι σκοποί, τους οποίους αι επιθυμίαι μας σχεδιάζουν, ημείς οφείλομεν να παρατηρώμεν προ πάντων και επί πάσιν, αν εκείνος μας επιτρέπη ν’ αποφασισθώμεν εις την εκτέλεσιν αυτών. Εγώ δε συμβουλευόμενος πάντοτε την υπερτάτην εκείνην Δύναμιν, έμαθον να μη ματαιοφρονώ εις το εξής, δι’ ό,τι με περιμένει εις το υπόλοιπον της ζωής μου, και να λογίζωμαι ευτυχής, αν δυνηθώ ελέει Θεού να τελειώσω αυτήν εις την οικίαν των πατέρων μου και πλησίον του τάφου, εις τον οποίον εφησυχάζουσι τα λείψανα αυτών.

Έστε όμως βέβαιοι, ότι μέχρι εκείνης της ώρας το πνεύμα μου θα συνυπάρχη μεθ’ υμών και, επειδή διά παντός υμείς το απησχολήσατε, κυριωτέρως δε αφ’ ότου η Ελλάς ηγέρθη τέλος πάντων εις τας ιδίας όψεις της και εις εκείνας όλου

Σελ. 249
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/250.gif&w=550&h=800

του κόσμου, εκπεπληγμένου δι’ αυτό το παράδοξον, εγώ ήθελα νομίση, ότι λείπω από το χρέος μου και από παν ό,τι σας ανέφερα, αν παρέτρεχα να σας αναφέρω τι περί των διχονοιών σας, ενώ η επιστολή, εις την οποίαν απαντώ, μοι δίδει την περίστασιν.

Δεν θέλω σας είπη, ίσως, τίποτε παράξενον εις τους συλλογισμούς σας, διότι θρηνούντες υμείς τας κρίσεις των πολιτικών σας πραγμάτων και φοβούμενοι τα παρεπόμενα αυτών, εζητήσατε βεβαίως σωτηριώδεις οδηγίας εις την ιστορίαν των παρελθόντων αιώνων και όλων των εθνών, προ πάντων δε εις εκείνην της πατρίδος σας, και ηξεύρετε, ότι κανέν έθνος δεν απόσεισε τον ζυγόν της δουλείας, διά ν’ αναλάβη την ελευθερίαν και ανεξαρτησίαν του, χωρίς ν’ απαντήση τα δεινά της διαφωνίας, και ότι η Ελλάς καταβάλλουσα ήδη την Οθωμανικήν τυραννίαν έπρεπε να τα υποφέρη αναμφιβόλως, αλλ’ ότι θέλει τα υποφέρη με ολιγώτερον κίνδυνον από παν άλλο έθνος, ότε διαμένουσα αυτή καθ’ εαυτήν θεμελιώση όλας τας ελπίδας της εις τας ιδίας δυνάμεις της και εις την συνδρομήν του χρόνου. Συμβουλευόμενοι δε τας οικειακάς παραδόσεις σας και τας συνειδήσεις σας θέλετε διακρίνει καθαρώτερα το συμφέρον της αληθείας αυτής.

Τω όντι κανέν άλλο πράγμα δεν αποδεικνύει παρηγορητικωτέραν αυτήν την αλήθειαν, ειμή παν ό,τι εξέφυγε την δολίαν πολιτικήν, την οποίαν μετεχειρίσθησαν οι Τούρκοι, διά να δουλώσωσι τους πατέρας σας, και όλα τα θαύματα, άτινα έκαμεν ο θεός διά να τους σώση.

Οι Τούρκοι υπεδούλωσαν και διέφθειραν το θνητόν μέρος της Ελλάδος, διά να είπω ούτω· αλλ’ η ψυχή της, και δι’ εκείνης το πνεύμα του έθνους έμεινε πάντοτε ελεύθερον και ανεξάρτητον καθότι οι ειρημένοι, αφ’ ενός μέρους, παίζοντες αδιακόπως τα υλικά συμφέροντα και όλα τα πάθη, άτινα συνακολουθούσαν εκείνα, διήρεσαν, εμόνωσαν, και ώπλισαν τους πατέρας σας, τον ένα κατά του άλλου· αλλ’ ούτοι αφ’ ετέρου, ηνωμένοι διά της εις Χριστόν και εις την Αγίαν του Εκκλησίαν σταθεράς πίστεώς των, αντέτειναν εις την ολεθρίαν μάστιγα εκείνων, φυλάττοντες αγνάς τας αρχάς και τα ήθη, άτινα μόνα συνιστώσιν εν έθνος διά της ενώσεως ανθρώπων τινών, λέγω την θρησκείαν και δι’ εκείνης την γενικήν καταγωγήν του και την εκουσίαν υποταγήν του εις μίαν και την αυτήν πνευματικήν κυριότητα.

Επειδή λοιπόν αυτή και μόνη η πράξις διαλαμβάνει όλην την ιστορίαν σας, εις υμάς δεν μένει άλλο παρά να την σπουδάσητε καθ’ όλας τας αναφοράς της, και θέλετε γνωρίση δι’ αυτής χωρίς να δειλιάσητε, το πάθος, όπερ σας τυραννεί, και θέλετε μεταχειρισθή, χωρίς ν’ αμφιβάλλητε, διά την θρησκείαν του ιατρικά, τα οποία είναι εις την εξουσίαν σας.

Αν το τοιούτον πάθος προέρχεται εισέτι από την φθοροποιάν πολιτικήν, την οποίαν οι Τούρκοι διέδοσαν εις την Ελλάδα, το ιατρικόν του δεν δύναται να ευρεθή, κατ’ εξοχήν εις την πρώτην αυτήν στιγμήν, ειμή εις τα εθνικά προτερήματά της δυνάμει των οποίων ηδυνήθη να εκφύγη τον τέλειον αφανισμόν

Σελ. 250
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/251.gif&w=550&h=800

της εις τους παρελθόντας αιώνας· εκείνο δε μεταξύ αυτών, όπερ διαλαμβάνει τα πάντα ως βλαστός καρποφόρος, είναι η απαραβίαστος πίστις, την οποίαν ωρκίσθη προς τον Θεόν και προς την Αγίαν Εκκλησίαν του.

Ισχυρά η Ελλάς δι’ εκείνης της απείρου δυνάμεως, διήλθε τέσσαρας αιώνας διαφθοράς και παντοίων άλλων δυστυχημάτων, χωρίς να παύση ποτέ του να σχηματίζη έθνος, και να υποτάσσηται εις τους ιερούς νόμους του θείου νομοθέτου μας· καθότι έχουσα Εκκλησίαν, είχε πνευματικούς ποιμένας, και εστηρίζετο εις τας συμφοράς της διά των παρηγοριών του Ευαγγελίου· σχηματίζουσα δε έθνος, είχεν άνδρας γενναίους εις τα όρη της, διά να την υπερασπίζωνται, ομοίους εις τας νήσους της, διά να την αναδείξουν, εις τον εξευγενισμένον κόσμον πεπαιδευμένους, διά να τη διατηρώσι τας αναφοράς της με την παλαιάν εκείνην Ελλάδα, της οποίας το πνεύμα έφερε το φως των επιστημών εις την Ευρώπην.

Διά τούτου του τρόπου, Κύριοι! ηδυνήθη εκείνη να διαθέση προς υμάς την λαμπράν υπηρεσίαν του να προμηθεύσητε αυτή μίαν θέσιν μεταξύ των ελευθέρων και ανεξαρτήτων πολιτειών, και σας συμβουλεύω να ζητήσητε τα μέσα της εκτελέσεώς της εις την κατ’ έκτασιν μεταχείρισιν εκείνων των ιδίων προτερημάτων, άτινα διετήρησαν την ύπαρξίν της μέχρι σήμερον. Όταν λοιπόν η θρησκεία, την οποίαν ωρκίσθηκε να φυλάξητε, θέλει είναι καθαρά και απαραβίαστος ενώπιον των ανθρώπων, καθώς είναι και ενώπιον του Θεού, το έργον σας θα λάβη πέρας αίσιον.

Υμείς ωρκίσθητε πανδημεί να ελευθερωθήτε από τον Τουρκικόν ζυγόν, και να ζήσετε υπό των νόμων την κυριότητα. Η γενναιότης των ανδρείων σας κατά θάλασσαν και κατά ξηράν υπερέβη τας ελπίδας σας και εκείνας των Ευρωπαίων εις τρόπον, ώστε και οι ίδιοι ξένοι, οίτινες δεν έχουν διάθεσιν να σας ευλογούν, δεν δύνανται πλέον να σας αρνηθώσι την ψήφον των. Αλλ’ ενώ οι πάντες ομολογούν την δύναμιν, την οποίαν έχετε διά να πολεμήτε τους Τούρκους, φιλονεικούν και δεν θ’ αποδεχθώσιν, ότι δύνασθε να ζήσετε εν ειρήνη· κατά δυστυχίαν δε αι διαφωνίαι σας δίδουσι προς αυτούς επιχειρήματα, εξ ων ωφελούνται υπέρ το δέον, διά να σας παριστάνωσιν ανικάνους να υποταχθήτε εις τους ίδιους νόμους σας τουλάχιστον, εάν δεν είναι ούτοι οι νόμοι της ρομφαίας, και ρομφαίας άλλου έθνους.

Αποδείξατέ τοις εξ εναντίας, Κύριοι! ότι η ιδία εθνική αρετή, ήτις οπλίζει τους βραχίονάς σας, διευθύνει και στηρίζει τα συμβούλια και τας αποφάσεις σας, και διά το τέλος αυτό θελήσατε να στρέψητε εις τα πρώτα βήματά σας.

Παρατηρήσατε εν πρώτοις τα εμπόδια, άτινα η κακοβουλία ηδυνήθη ν’ αντιθέση εις την ευθείαν οδόν σας. Αποβάλλετε αυτά, και διαμείνατε ακλόνητοι εις την απόφασιν του να μη συγχωρήσητε εις κανέν συμφέρον ή εις την απάτην να παραβιάσωσι τους όρκους, οίτινες συνδέουσι το έθνος με τους νόμους, τους οποίους απεδέχθη· εκείνοι δε, ει και προσωρινοί, δύνανται μόνοι κατά το παρόν

Σελ. 251
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/252.gif&w=550&h=800

να σας προφυλάξωσιν από την αταξίαν, δι’ ον λόγον έτι μάλλον πρέπει να διαμένωσιν ιεροί και απαραβίαστοι. Εάν δε, καθώς το ελπίζω, ευδοκήση η θεία Πρόνοια να στεφανώση τους αγώνας σας, θέλει φθάση και η ώρα, καθ’ ην διδαγμένοι πλέον και διά της ιδίας πείρας σας, θέλετε συνθέση υμείς οι ίδιοι τα πολιτικά συνθέματα της πατρίδος σας, θεμελιούντες αυτά εις την δικαίαν συμφωνίαν των συμφερόντων, άτινα ήδη σας διαιρούσιν.

Αναβάλλετε λοιπόν πάσαν λογοτριβήν περί τοιούτων πραγμάτων, και μη κρίνετε εκ των έργων των προσωρινών θέσεών σας, ό,τι δύναται ν’ αποφασισθή, ως απαιτεί το κοινόν συμφέρον, ειμή υπό την διατήρησιν της ευθύτητος και της δικαιοσύνης, ήτις προμηθεύεται άνευ δυσκολίας, όταν η ελευθερία της πατρίδος στηριχθή. Βεβαιωθήτε δε, ότι ζητούντες θέσιν τινά ισχυράν, διά να οχυρώσητε, ην έχετε, επί σκοπώ του να εξασφαλίσητε μικράς τινας ωφελείας, κινδυνεύετε να ερημώσητε εκείνην, την οποία η πατρίς ενεπιστεύθη εις τα όπλα σας, εν ω ποτέ άλλως πως, αλλά διαμένοντες εις ταύτην την αληθώς ιεράν, όλοι ηνωμένοι και μ’ όλας τας δυνάμεις σας ημπορείτε να πολεμήσητε και να νικήσητε τους Τούρκους, την διαφωνίαν και όλους εκείνους, όσοι βοηθούσι και τους πρώτους και την δευτέραν διά να σας καταστρέψωσι.

Τελευταίον, Κύριοι! η ελπίς μου είναι εις τον Θεόν, ως και η δική σας. Η Θεία Πρόνοια δεν σας εσυγχώρησε ν’ αναφανή η Ελλάς εις τας όψεις του κόσμου έμπειρος των δυστυχιών της, των σφαλμάτων της και της απάτης, της οποίας έγινε θύμα πολλάκις, διά να παραδώσωσιν αυτήν εκ νέου τα ίδια τέκνα της, διά της διαφωνίας, εις παντελή όλεθρον ή εις ξένον δεσποτισμόν, όστις είναι πολλάκις το αναγκαίον παρεπόμενον.

Όχι Κύριοι! υμείς θα την σώσετε και από τον φοβερόν αυτόν κίνδυνόν της, καθώς και ηδυνήθητε και θέλετε δυνηθή να υπερασπίσετε αυτήν εναντίον των Τούρκων η θρησκεία σας, ο ζήλος σας και η τιμή σας τούτο εγγυώνται, και οι πανταχού καλοί ανθρωποι δεν αμφιβάλλουσι πλέον.

Με τοιαύτην λοιπόν πεποίθησιν σας παρακαλώ να δεχθήτε και εκ δευτέρου τας ευχάς, τας οποίας αναπέμπω διά την επιτυχίαν σας ομού με την έκφρασιν της μεγάλης μου δι’ υμάς υπολήψεως.1

I. Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

1. Δ. Γατόπουλου, Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, Αθήναι 1932, σσ. 57 - 66.

Η πρώτη δημοσίευση της επιστολής αυτής έγινε στην εφημερίδα ο «Αιών», αριθ. 411. Τη μετάφραση αυτή δημοσιεύει ο Μιχαήλ Γ. Σχινάς στις «Επιστολές κλπ.» τ. 4ος, Αθήναι 1843, σσ. 427 - 435. Στις σελίδες 433 - 34 περιλαμβάνεται σε υποσημείωση και η πρόσκληση του Π. Μαυρομιχάλη και των άλλων προκρίτων.

Σελ. 252
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/253.gif&w=550&h=800

3.

Η ΕΘΝΙΚΗ Γ' ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

Θεωρούσα ότι η υψηλή επιστήμη του κυβερνάν την πολιτείαν και φέρειν προς ευδαιμονίαν τα έθνη, η εξωτερική και εσωτερική πολιτική απαιτεί πολλήν πείραν και πολλά φώτα, τα οποία ο βάρβαρος Οθωμανός δεν επέτρεψε ποτέ εις τους Ελληνας·

Θεωρούσα ότι απαιτείται επί κεφαλής της Ελληνικής Πολιτείας ο κατά πράξιν και θεωρίαν πολιτικός Έλλην, διά να κυβέρνησή, κατά τον σκοπόν της πολιτικής κοινωνίας.

Ψηφίζει

Α'. Ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας εκλέγεται παρά της Συνελεύσεως ταύτης εν ονόματι του ελληνικού έθνους Κυβερνήτης της Ελλάδος και εμπιστεύεται την νομοτελεστικήν αυτής δύναμιν.

Β'. Ως τοιούτος θέλει κυβερνήσει την ελληνικήν Πολιτείαν κατά τους καθεστώτας νόμους.

Γ'. Η διάρκεια της επιτραπείσης παρά του έθνους εις αυτόν εξουσίας προσδιορίζεται διά επτά χρόνους αρχομένους από της σήμερον.

Δ'. Να ειδοποιηθη δι’ εγγράφου ενυπογράφου από όλους τους πληρεξούσιους του έθνους, προσκαλούμενος να έλθη εις την πατρίδα, διά να αναλάβη τας ηνίας της Κυβερνήσεως.

Ε'. Διορίζεται τριμελής επιτροπή, γνωριζομένη υπό το όνομα Η Αντικυβερνητική Επιτροπή, διά να κυβερνήση την Ελλάδα εις απουσίαν του, και θέλει παύσει, άμα φθάση ο Κυβερνήτης εις την πατρίδα.

ΣΤ'. Το παρόν ψήφισμα να καταχωρηθή εις τον Κώδικα των Ψηφισμάτων και κοινοποιηθή διά του τύπου.

Εν Τροιζήνι την 2 Απριλίου 1827

Ο Πρόεδρος

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΙΣΙΝΗΣ

Το ψήφισμα υπογράφεται από 115 πληρεξουσίους και τον γραμματέα της συνελεύσεως Ν. Σπηλιάδη.

Σελ. 253
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/254.gif&w=550&h=800

4.

Η Γ΄ ΕΘΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

Προς τον εξοχώτατον Κυβερνήτην της Ελλάδος Κόμητα Ιωάννην Καποδίστριαν

Το έθνος βλέπον όσα κακά επήγασαν εις το διάστημα του επταετούς αγώνος του από την πολυμέλειαν της Νομοτελεστικής Δυνάμεως, εις αποφυγήν όλων αυτών των κακών, τα οποία εξέθεσαν το έθνος εις τον έσχατον κίνδυνον, απεφάσισε διά των νομίμων πληρεξουσίων του των εις Γ΄ Συνέλευσιν συνελθόντων και συνεκέντρωσαν όλην την Νομοτελεστικήν Δύναμιν εις ίνα και μόνον.

Άξιον άνδρα της τοιαύτης Εθνικής εμπιστοσύνης προικισμένον με τας απαιτουμένας πολιτικάς γνώσεις, έχοντα την προσωπικήν αξιότητα και εμπειρίαν και διόλου αμερόληπτον, εύρεν ομόφωνον όλον την Εξοχότητά σου και σε ωνόμασε Κυβερνήτην του κατά το εμπερικλειόμενον ψήφισμα υπό αριθμόν ΣΤ΄.

Σε συγχαίρει, λοιπόν, δι’ αυτήν την ομόφωνον εκλογήν και βέβαιον ότι θέλει Σε εύρη ευπειθέστατον εις την φωνήν του Έθνους Σου σπεύδει να σε προσκαλέση διά να ταχύνης την ενταύθα άφιξίν Σου και να λάβης τας Κυβερνητικάς ηνίας καθ’ ον τρόπον τας εμπιστεύθη εις την εξοχότητά σου το έθνος.

Την 6ην Απριλίου 1927, εν Τροιζήνι.1

1. Όπως σημειώνει ο Δ. Κόκκινος (Ελληνική Επανάστασις, τόμ. 10ος, σελ. 454) «εκατόν ενενήντα μία υπογραφαί εκάλυψαν τας σελίδας του χάρτου του εγγράφου αμέσως μετά την υπογραφήν του προέδρου κατά σειράν προσελεύσεως προ του προεδρείου χωρίς να τηρηθή διάκρισις προβαδίσματος. Υπέγραψαν μεταξύ των άλλων και ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ο Ανδρέας Ζαΐμης και ο Πετρόμπεης».

5.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ 6ης ΙΟΥΛΙΟΥ 1927

[Την 4η Απριλίου 1826 υπεγράφη στην Πετρούπολη μεταξύ Ρωσίας και Αγγλίας, την οποίαν εκπροσωπούσε ο Ουέλλιγκτον, μυστικό πρωτόκολλο με το οποίο αναγνωριζόταν ότι η Ελλάς έπρεπε ν’ αποτελέσει αυτόνομο κράτος, «φόρου υποτελές στο Σουλτάνο». Τα σύνορα του νέου κράτους θα καθορίζονταν μεταγενέστερα. Εάν η Τουρκία αρνείτο να αποδεχθεί τη συμφωνία αυτή, η Ρωσία και η Αγγλία θα επεμβένανε για να επιβάλλουν τα συμφωνηθέντα, με στόχο την ειρήνευση της Βαλκανικής. Η τελευταία αυτή διάταξη υπήρξε αποφασιστική για την ελληνική ανεξαρτησία. Η Αγγλία διαπιστώνοντας ότι ο Τσάρος Νικόλαος ήταν αποφασισμένος να διεκδικήσει και με τα όπλα την ικανοποίηση των ρωσικών επιδιώξεων και αντιμετωπίζοντας παράλληλα την

Σελ. 254
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/255.gif&w=550&h=800

αντίδραση της Αυστρίας στα ρωσοαγγλικά σχέδια, επεδίωξε και επέτυχε τη βοήθεια της Γαλλίας. Καρπός της τριμερούς αυτής συνεργασίας υπήρξε η υπογραφή πρωτοκόλλου μεταξύ Ρωσίας, Αγγλίας και Γαλλίας στο Λονδίνο την 6η Ιουλίου 1827, στο οποίο επαναλαμβάνονταν οι διατάξεις του μυστικού πρωτοκόλλου του Απριλίου 1826 περί αυτονομίας της Ελλάδας, προτεινόταν αναστολή των εχθροπραξιών στην Ελλάδα και σε περίπτωση αρνήσεως του Σουλτάνου επέμβαση των στόλων των τριών δυνάμεων για την επιβολή της ανακωχής. Το πρωτόκολλο του Λονδίνου ήταν η πρώτη διεθνής πράξη με την οποία αναγνωριζόταν η μεταβολή του καθεστώτος, που είχε επιβάλλει το Συνέδριο της Βιέννης].

Άρθρον 1. Αι συμφωνούσαι Δυνάμεις θέλουν προσφέρει εις την οθωμανικήν αυλήν την μεσιτείαν των επί σκοπώ να πραγματοποιήσουν μίαν μεταξύ αυτής και των Ελλήνων συνδιαλλαγήν. Η προσφορά αύτη της μεσιτείας θέλει γίνει προς την ρηθείσαν Δύναμιν αμέσως μετά την επικύρωσιν της συνθήκης διά μέσου μιας κοινής διακηρύξεως υπογεγραμμένης από τους εις Κωνσταντινούπολιν πληρεξουσίους των συμμαχικών αυλών, και θέλει γίνει εις τον ίδιον καιρόν και εις τα δύο διαμαχόμενα μέρη ζήτησις μιας αμέσου εις το μεταξύ των ανακωχής όπλων, ως αναποφεύκτου προηγουμένου εις την έναρξιν οποιασδήποτε διαπραγματεύσεως.

Άρθρον 2. Ο προβληθησόμενος εις την οθωμανικήν αυλήν συμβιβασμός θέλει θεμελιωθή εις τα εφεξής βάσεις: Οι Έλληνες θέλουν θεωρεί τον σουλτάνον ως ανώτερον κύριον και κατά συνέπειαν αυτής της υπεροχής θέλουν πληρώσει εις το οθωμανικόν κράτος χρονικόν (ετήσιον) φόρον, το ποσόν του οποίου θέλει ορισθή μίαν φοράν διά πάντα ως κοινή συμφωνία. Θέλουν διοικείσθαι από εξουσίας, τας οποίας αυτοί οι ίδιοι θέλουν εκλέγει και ονοματίζει, αλλ’ εις τον ονοματισμόν των οποίων η Πόρτα θέλει έχει μίαν προσδιωρισμένην ψήφον. Διά να επέλθη πλήρως ο διαχωρισμός μεταξύ των ατόμων των δύο εθνών, και διά να εμποδισθούν αι συγκρούσεις, αι οποίαι είναι άφευκτον αποτέλεσμα τοιαύτης πολυχρονίου πάλης, οι Έλληνες θέλουν εξουσιάζει τα εις την Στερεάν ή τας νήσους της Ελλάδος κείμενα τουρκικά κτήματα, επί συμφωνία του ν’ αποζημιώσουν τους προλαβόντας κυρίους των ή με την πληρωμήν ετησίου τινός χρηματικής ποσότητος προστεθησομένης εις τον φόρον, όστις μέλλει να πληρώνεται εις την Πόρταν, η κατ’ άλλον τινά τρόπον της αυτής φύσεως.

Άρθρον 3. Αι λεπτομέρειαι αυτού του συμβιβασμού, καθώς ακόμη και τα όρια του τόπου επί της Στερεάς, και η φανέρωσις των νήσων του Αιγαίου, εις τας οποίας θέλει προσαρμοσθή συμβιβασμός, ταύτα θέλουν προσδιορισθή εις μίαν μεταξύ των υψηλών Δυνάμεων και αμφοτέρων των διαμαχομένων μερών προσεχώς επακόλουθον διαπραγμάτευσιν.

Άρθρον 4. Αι συμφωνούσαι Δυνάμεις υπόσχονται να εξακολουθήσουν την σωτήριον πράξιν της ειρηνεύσεως της Ελλάδος επί των εις τα προηγούμενα άρθρα στερεωθεισών βάσεων, και να εφοδιάσουν χωρίς της παραμικράς αναβολής τους εις Κωνσταντινούπολιν αντιπροσώπους των με όλας τας οδηγίας, αι οποίαι

Σελ. 255
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/256.gif&w=550&h=800

είναι αναγκαίαι διά την εκτέλεσιν της ήδη υπογραφομένης συνθήκης.

Άρθρον 5. Αι συμφωνούσαι Δυνάμεις δεν θέλουν ζητήσει εις αυτάς τας διατάξεις καμμίαν αύξησιν τόπων, ουδεμίαν αποκλειστικήν επιρροήν, κανέν εμπορικόν όφελος διά τους υπηκόους των, το οποίον οι υπήκοοι οποισδήποτε άλλης Δυνάμεως δεν δύνανται επίσης ν’ απολαύσουν.

Άρθρον 6. Αι συνδιατάξεις της συνδιαλλαγής και ειρήνης, αι οποίαι οριστικώς θέλουν συμφωνηθή μεταξύ των διαμαχομένων μερών, θέλουν είσθαι υπό την εγγύησιν εκείνης μεταξύ των υπογραφομένων Δυνάμεων, η οποία θέλει κρίνει ωφέλιμον και δυνατόν το ν’ αναλάβη την υποχρέωσιν της εγγυήσεως. Ο τρόπος των αποτελεσμάτων, ίσως και τ’ αποτελέσματα αυτής της εγγυήσεως θέλει είσθαι το αντικείμενον επακολούθων συμφωνιών μεταξύ των υψηλών Δυνάμεων.

Άρθρον 7. Η παρούσα συνθήκη θέλει επικυρωθή και η επικύρωσις θέλει συναλλαχθή εις δύο μήνας ή και ταχύτερον, αν είναι δυνατόν. Εις πίστιν των οποίων οι πληρεξούσιοι υπέγραψαν την παρούσαν και την εφωδίασαν με την σφραγίδα των εμβλημάτων των.

Έγινεν εις Λονδίνον τη 6 Ιουλίου 1827.

Δούδλεϋ, Πολινιάκ, Λιέβεν

Στη συνθήκη προσετέθη και το ακόλουθο μυστικό άρθρο:

Άρθρον Συμπληρωματικόν

Εάν η Οθωμανική Πόρτα, εν διαστήματι ενός μηνός, δεν δεχθή την προβληθησομένην μεσιτείαν, αι Υψηλαί συμφωνούσαι Δυνάμεις παραδέχονται τα ακόλουθα μέτρα:

Α'. Θέλει δηλοποιηθή εις την Πόρταν από τους εν Κωνσταντινουπόλει αντιπροσώπους των ότι τα δυσάρεστα επακόλουθα και δεινά, τα οποία αναφέρονται εις την φανεράν Συνθήκην, ως αχώριστα από την κατάστασιν των πραγμάτων, ήτις προ εξ ήδη ετών διαρκεί εις την Ανατολήν, και της οποίας το τέλος, κατά τα φαινόμενα μέτρα της Υψηλής Πόρτας, δεν φαίνεται ότι προσεγγίζει, υποχρεώνουν τας υψηλάς συμφωνούσας Δυνάμεις να λάβουν άμεσα μέτρα διά να σχετισθούν με τους Έλληνας.

Εννοείται ότι αι Δυνάμεις διά να εκτελέσουν αυτόν τον σκοπόν, θέλουν συστήσει εμπορικάς σχέσεις μετά των Ελλήνων, στέλλουσαι και δεχόμεναι εκ μέρους αυτών Προξένους, εν όσω υπάρχουν εις την Ελλάδα Αρχαί ικαναί να διατηρήσουν τοιαύτας σχέσεις.

Β'. Εάν, εις το ρηθέν διάστημα του ενός μηνός, η Πόρτα δεν δεχθή την προβαλλομένην εις το α' άρθρον της φανεράς συνθήκης ανακωχήν, ή εάν οι Έλληνες δεν στέρξουν να το εκτελέσουν, αι Υψηλαί συμφωνούσαι Δυνάμεις θέλουν δηλοποιήσει εις εκείνο των διαμαχομένων δύο μερών, το οποίον θέλει εξακολουθήσει τας εχθροπραξίας, ή και εις τα δύο, χρείας καλούσης, ότι αι

Σελ. 256
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/257.gif&w=550&h=800

ρηθείσαι Υψηλαί Δυνάμεις έχουν σκοπόν να μεταχειρισθούν όσα μέτρα αι περιστάσεις υπαγορεύσουν εις την φρόνησίν των, διά να επιτύχουν την επιθυμητήν ανακωχήν, προλαμβάνουσαι, όσον δύνανται, κάθε σύγκρουσιν μεταξύ των διαφερομένων μερών. Και τωόντι, αμέσως μετά την ρηθείσαν δηλοποίησιν, αι Υψηλαί Δυνάμεις θέλουν μεταχειρισθή εκ συμφώνου όλα τα μέσα διά να εκτελέσουν τον σκοπόν των, χωρίς όμως και να λάβουν μέρος εις τας μεταξύ των δύο διαμαχομένων μερών εχθροπραξίας.

Κατά συνέπειαν, αι Υψηλαί συμφωνούσαι Δυνάμεις, αμέσως μετά την υπογραφήν του παρόντος συμπληρωματικού και μυστικού άρθρου, θέλουν πέμψει εις τους κατά τας θαλάσσας της Ανατολής αρχηγούς των στόλων των οδηγίας συμπτωματικάς (éventuelles), συμφώνως με τα ανωτέρω παραδεδεγμένα.

Γ'. Και το τελευταίον, αν παρά πάσαν ελπίδα τα μέτρα ταύτα δεν είναι ικανά διά να κάμουν την Οθωμανικήν Πόρταν να δεχθή τας προτάσεις των Δυνάμεων, η αν οι Έλληνες απορρίψουν τας υπέρ αυτών συμφωνίας της σημερινής συνθήκης, αι Υψηλαί συμφωνούσαι Δυνάμεις ουχ ήττον θέλουν εξακολουθήσει το της ειρηνοποιήσεως έργον εις τας μεταξύ αυτών συμφωνηθείσας βάσεις και κατά συνέπειαν δίδουν από του νυν εις τους εν Λονδίνω αντιπροσώπους των την άδειαν να συζητήσουν και να προσδιορίσουν τα μετά ταύτα μέτρα, εις τα οποία ημπορεί να γίνη χρεία να καταφύγουν.

Το παρόν συμπληρωματικόν και μυστικόν άρθρον θέλει έχει την αυτήν ισχύν ως να ήτο καταχωρημένον κατά λέξιν εις την σημερινήν συνθήκην. Θέλει δε επικυρωθή και αι επικυρώσεις θέλουν ανταλλαχθή συγχρόνως με την ρηθείσαν συνθήκην.

Εν Λονδίνω την 6ην Ιουλίου 1827.

Δούλδεϋ, Πολινιάκ, Λιέβεν

6.

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Προς την Εθνική Συνέλευση

A. Μ. Le President de l’ Assemblee nationale en Grèce.

Londres, 14/26 août 1827.

Monsieur, Au moment de quitter la capitale de la Russie, j’ai reçu par l’entremise de mon frère les messages que Votre Excellence m’a fait l’honneur de

Σελ. 257
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/258.gif&w=550&h=800

m’adresser, conjointement avec les représentants de la nation, pour me communiquer deux décrets, dont l’un me place à la tête du gouvernement de la Grèce, et l’autre m’investit du pouvoir de contracter un emprunt.

Depuis le mois de mai, dès mon arrivée à Saint Pétersbourg, les papiers publics et quelques lettres particulières m’avaient fait connaître le témoignage de confiance si flatteur et si solennel que la nation Grecque venait de me donner.

Je ne parlerai à Votre Excellence et à ses nobles collègues ni des sentiments que m’inspirent les décrets que j’ai sous les yeux, ni des voeux que je forme pour que le Seigneur nous prête, à vous, Messieurs, et à moi-même, la force d’atteindre le but des longs et sanglants sacrifices auxquels la nation Grecque s’est soumise, auxquels elle se soumet encore dans l’espoir de sa restauration.

Aujourd’hui je me bornerai à vous rendre compte du peu que j’ai réussi à faire jusqu’à présent, et à vous donner pour l’avenir la mesure tout entière de mon dévouement.

En apprenant la catastrophe d’Athènes, les embarras pécuniaires du gouvernement provisoire de la Grèce, et la triste nécessité qui le forçait de chercher à contracter dans les îles Ioniennes un emprunt qui pût lui offrir des ressources pour quelques jours, j’ai, pour toute réponse, envoyé à mon frère une partie de ma modique fortune, je l’ai engagé à prendre part à cet emprunt s’il avait lieu, ou à déposer entre des mains du gouvernement provisoire une somme de 2,000 livres sterling, capital que j’ai mis à sa disposition. En même temps je me suis hâté de conjurer tous les Grecs aisés résidant en pays étranger de suivre cet example et de vous donner quelques secours.

Ces démarches ont eu du succès, et le gouvernement provisiore se trouvera conséquemment en mesures de faire face, pour le moment, à ses plus urgent besoins. Je dis pour le moment, car je me flatte qu’avec l’aide de Dieu et de votre sagesse, la nation Grecque pourra recevoir bientôt une assistance plus puissante.

Dans l’état présent des choses, cette assistance, pour devenir vitale, doit avoir un double but. Elle doit tirer la Grèce de son fatal isolement, et la mettre en contact avec les premières Puissances européennes. Elle doit lui procurer les moyens d’exister et de se défendre, jusqu’à ce que le gouvernement puisse apporter quelque ordre dans les affaires intérieures de la nation, et la mettre en état de se suffire à elle-même.

C’est de ces deux grands intérêts que je me suis exclusivement occupé, et que je m’occuperai encore, en ne me rendant auprès de vous qu’après avoir passé par Paris.

Si le Ciel continue à bénir mes efforts comme il les a bénis jusqu’à ce jour, j’ose espérer que je pourrai vous offrir quelques consolations, et que la nation Grecque ne me refusera pas les pouvoirs que je lui demanderai, pour régler, dans

Σελ. 258
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/259.gif&w=550&h=800

l’exercice légal des honorables fonctions qu’elle me propose, tous les points des arrangements nécessaires avec les cours qui seront intervenues en sa faveur.

Je ne perdrai pas un instant, car le temps peut, d’un jour à l’autre, décider pour la Grèce la question de vie ou de mort. Les chances qu’il amènera sont sans doute dans les mains de Dieu; mais ne nous dissimulons pas qu’il dépend de vous, Messieurs, de vous les rendre propices. Elles le seront, soyez-en sûrs, dès que fidèles aux immuables principes de notre sainte religion, vous travaillerez unanimement et de bonne foi à l’oeuvre du salut commun, les uns en portant les armes non-seulement avec dévouement et courage, mais avec une entière subordination aux ordres de leurs chefs, les autres en administrant le pays pour le pays, et non pour ou contre telles personnes ou tels intérêts.

Je m’arrête ici, et j’abandonne, Messieurs, à votre sagesse et â votre patriotisme le soin de considérer l’immense responsabilité qui pèse sur vos têtes. Je tiens à honneur de la partager avec vous, mais je n’hesite pas à le répéter ici: je ne pourrai la partager qu’après que vous m’aurez entendu, et que j’aurai moi-même obtenu de vous toute la confiance que j’ai besoin de vous inspirer.

Recevez, ave l’expression de tous mes voeux, celle Je ma haute considération.1

1. Correspondence κλπ. τ. 1, σσ. 195 - 198.

«Προς τον Εξοχότατον πρόεδρον της Γ' των Ελλήνων Συνελεύσεως κύριον Γ. Σισίνην»

Εξοχώτατε κύριε.

Προ ολίγων ημερών την στιγμήν καθ’ ην έμελλε να αναχωρήσω από την βασιλεύουσαν της Ρωσσίας έλαβον διά του αδελφού μου τας παρά της Εξοχότητάς σας ομού και των κυρίων αντιπροσώπων παραστατών του Ελληνικού έθνους πεμφθείσας μοι αγγελίας, διά των οποίων προς πολλήν μου τιμήν με εκοινοποιήσατε δύο ψηφίσματα, το μεν αναγορεύον με Κυβερνήτην της Ελλάδος, το δε περιποιούν μοι την πληρεξουσιότητα να συμφωνήσω δάνειον εν ονόματι του έθνους.

Από τον Μάιον ακόμη, μετά την εις Πετρούπολιν άφιξίν μου, είχα μάθει εκ των δημοσίων εφημερίδων και εκ γραμμάτων ιδιαιτέρων ταύτην την απόδειξιν της τόσον τερπνής και τόσον επισήμου εμπιστοσύνης, την οποίαν το Ελληνικόν έθνος έδειξε πανδήμως εις εμέ. Δεν κρίνω αναγκαίον να εκφράσω προς την Εξοχότητά σας και προς τους κυρίους αυτής συνάρχοντας οποία αισθήματα μοι εμπνέουσι τα ψηφίσματα των Ελλήνων, τα οποία έχω προ οφθαλμών μου. Αναπέμπω μόνον τας εγκαρδίας μου ευχάς προς τον Ύψιστον παντοκράτορα διά να καταπέμψη εξ ύψους και εις εσάς, κύριοι, και εις εμέ αυτόν την θείαν του

Σελ. 259
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/260.gif&w=550&h=800

δύναμιν, ώστε να φθάσωμεν το τέλος των μακρών και αιμοσταγών ταλαιπωριών, τας οποίας υπέφερε και εισέτι υποφέρει το Ελληνικόν γένος επ’ ελπίδι της ανορθώσεώς του. Προς σας δε, αδελφοί, όσον κατά το παρόν, αρκούμαι μόνον να αποδώσω λογαριασμόν των όσων έπραξα (αν και μικρά και ολίγα) μέχρι σήμερον, και να σας παραστήσω εν λόγοις όλην την έκτασιν της και εις το μέλλον αφοσιώσεώς μου εις την πατρίδα.

Ότε έμαθον την καταστροφήν των Αθηνών και την χρηματικήν στενοχωρίαν της Προσωρινής Διοικήσεως της Ελλάδος και την λυπηράν ανάγκην, υπό της οποίας εβιάσθη να προσδράμη εις τας Ιονικάς νήσους ζητούσα δάνειον, όσον να πορισθή εξ αυτού δι’ ολίγας μόνον ημέρας τας αναγκαίας δαπάνας, προς ταύτα όλα τα θλιβερά ακούσματα μίαν μόνον απόκρισιν έκαμα. Έστειλα πάραυτα προς τον αδελφόν μου το υπόλοιπον της μέτριας μου καταστάσεως, τον υπεχρέωσα να συμμεθέξη και αυτός εις το δάνειον, αν το δάνειον λάβη έκβασιν, ειδεμή, να παρακαταθέση εις χείρας της Προσωρινής Διοικήσεως των Ελλήνων δύο χιλιάδας λιρών στερλινών, την μόνην χρηματικήν μου περιουσίαν, την οποίαν υπέβαλον εις την εξουσίαν της. Συγχρόνως έσπευσα να παρακαλέσω ενθέρμως και όλους τους εν ξενητεία ευκαταστάτους Έλληνας να ακολουθήσωσι τούτο το παράδειγμα και να σας προσφέρωσι συνδρομήν τινα. Ταύτα μου τα κινήματα απέβησαν καρποφόρα, και η Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος θέλει είναι εις στάσιν να θεραπεύση όσον προς το παρόν τας μάλλον κατεπειγούσας χρείας της. Εάν ο Θεός ευλογή και εις το εξής τους αγώνας μου καθώς τους ηυλόγησε μέχρι της σήμερον, ελπίζω ότι θέλω σας προφθάσει έτι βοηθήματα, και ότι το Ελληνικόν έθνος, ενώ θέλω ενεργεί νομίμως τα καθήκοντα του προβαλλομένου μου επισήμου επαγγέλματος, θέλει μοι δώσει την δύναμιν να διευθετήσω και τα περί των αναγκαιοτάτων, συμβιβασμόν της Ελλάδος μετά των αυλών, όσαι θέλουν υπέρ αυτής μεσολαβήσει. Δεν θέλω χάσει ουδέ στιγμήν, διότι ο καιρός από την μίαν έως την άλλην ημέραν δύναται να αποφασίση περί της Ελλάδος το περί ζωής ή περί θανάτου πρόβλημα. Είναι αναμφίβολον ότι πάσα του μέλλοντος μεταβολή κείται εν χειρί Θεού, πλην πρέπει να ομολογήσωμεν ότι στέκει και εις την εξουσίαν σας, αδελφοί, να κάμετε διά της θείας συνεργείας την επί το κρείττον μεταβολήν των πραγμάτων, και θέλει γενεί, να είσθε βέβαιοι, όταν αφωσιωμένοι όλως διόλου εις της αμωμήτου ημών πίστεως τας αναλλοιώτους αρχάς εργάζεσθε ειλικρινώς, ανενδότως και ομοφώνως το έργον της κοινής σωτηρίας, οι μεν οπλιζόμενοι και υπερμαχούντες υπέρ αυτής, όχι μόνον ανδρείως και ολοφύχως, αλλά και με παντελή πειθαρχίαν και υπακοήν εις τας διαταγάς των αρχηγών, οι δε, διοικούντες το πολίτευμα της πατρίδος, δι’ αυτήν την πατρίδα, ουχί δε, άπαγε, υπέρ τινος ή κατά τίνος προσώπου, ουδέ προς τούτο ή προς εκείνο βλέποντες το ιδιαίτερον συμφέρον.

Παύω τον λόγον εδώ και αφήνω την φροντίδα εις την φρόνησίν σας και εις τον πατριωτισμόν σας να συλλογισθήτε το μέγα βάρος της των έργων σας

Σελ. 260
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/261.gif&w=550&h=800

ευθύνης, εις την οποίαν υπόκεισθε. Αναδέχομαι την τιμήν του να συμμερισθώ μαζί σας τούτο το βάρος, πλην δεν παύω και να επαναλάβω, ότι δεν θέλω δυνηθή να συμμεθέξω αυτού παρά αφού ανταμωθώμεν, και λάβω από μέρους σας όλην την εμπιστοσύνην, την οποίαν επιθυμώ εγώ αυτός να σας εμπνεύσω.

Δεχθήτε, σας παρακαλώ, τους εγκαρδίους ασπασμούς μου συνοδευμένους με πόθον ψυχής και με πάσαν υπόληψιν προς τα αξιότιμα υποκείμενά σας.1

Λονδίνον τη 14/26 Αυγούστου 1827.

ΙΩΑΝ. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

1. Επιστολαί κλπ.

7.

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Au Gouvernement provisoire de la Grece

Londres, 19-31 août 1827.

J’attache un si grand prix à faire parvenir une heure plus tôt au gouvernement provisoire de la Grèce le duplicata et le triplicata de mes lettres du 14 (26) août, que je les envoie aujourd’hui par l’Italie en double et par deux intermédiaires, en ajoutant quelque chose à leur contenu.

La nation a appris par les journaux, et elle apprendra peut-être sous peu par des communications officielles, que les plénipotentiaires de LL. MM. le roi de la Grande-Bretagne, le roi de France et l’empereur de toutes les Russies, réunis à Londres, ont signé le 6 juillet un traité par lequel ces Puissances s’engagent à concourir à la pacification du levant et à la restauration de la Grèce.

Il ne m’appartient pas pour le moment d’entrer ici dans des explications qui signaleraient à vos yeux le point de vue sous lequel cette transaction peut et doit désormais faire le salut de la Grèce. Je me bornerai à vous prier de n’y voir que la lettre écrite, et de n’en juger qu’à son temps, avec connaissance de cause, et en vouant une pleine et entière confiance aux intentions chrétiennes et bienveillantes des Puissances médiatrices.

C’est en partant invariablement de ce principe que, si le gouvernement provisoire et les représentants de la nation sont invités par les agents publics des Puissances intervenantes à donner, au nom de la nation, leur adhésion à ce traité,

Σελ. 261
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/262.gif&w=550&h=800

j’espère qu’ils n’hésiteront pas à leur répondre: qu’en plaçant une entière confiance dans les intentions chrétiennes et bienveillantes de LL. MM. le roi de la Grande-Bretagne, le roi de France et l’empereur de Russie, la nation adhère aux chauses du traité du 6 juillet qui concernent la pacification du levant.

Vous me rendrez, j’espère, la justice de croire que c’est en éprouvant des regrets trés-vifs que je me vois forcé de vous entretenir de ces grands intérêts par écrit, et qu’il me tarde de m’acquitter de ce devoir en m’expliquant avec vous de vive voix.

Mais vous reconnaîtrez qu’il ne dépend pas de moi d’achever tout ce qu’il faut de toute nécessité achever, avant que je puisse avoir la satisfaction de me trouver au milieu de vous. J’espère que je pourrai en même temps vous être de quelque utilité. C’est à atteindre une heure plus tôt ce but que tendent tous mes efforts, et j’aime à me flatter qu’avec l’aide de Dieu je l’atteindrai.

Ne doutez pas du zèle et l’activité avec lesquels je tâcherai de donner à notre patrie la peu ve de tout mon dévouement.1

1. Correspondance ό.π., σσ. 198 - 201.

Εξοχώτατοι.

Πόσον περί πολλού ποιούμαι να φθάση μίαν ώραν προτήτερον εις την Αντικυβερνητικήν Επιτροπήν της Ελλάδος η διπλή και η τριπλή αποστολή των κατά τας 14/26 του λήξαντος Αύγουστου γραμμάτων μου, ώστε τα πέμπω τριπλά σήμερον δι’ Ιταλίας και διά δύο μέσων, προσθέτων αναγχαία τινα εις τα γράμματά μου ταύτα.

Το Ελληνικόν έθνος έμαθεν από τας εφημερίδας, και θέλει εντός ολίγου μάθει ίσως εξ επισήμων διακοινώσεων ότι οι πληρεξούσιοι της Αυτής Μεγαλειότητος, του βασιλέως της Μεγάλης Βρετανίας, του βασιλέως της Γαλλίας και του αυτοκράτορος Πασών των Ρωσσιών, εις έν συνελθόντες εν Λονδίνω, υπέγραψαν κατά την 6ην του παρελθόντος Ιουλίου συνθήκην, διά της οποίας αι τρεις αύται Δυνάμεις υποχρεώνονται να συντρέξωσιν εις την καθειρήνευσιν του Λεβάντε και εις την ανορθωσιν της Ελλάδος.

Έργον εμόν επί του παρόντος δεν είναι να εμβω εν αυτή μου τη επιστολή εις εξηγήσεις οίαι να διευθύνωσι τας όψεις σας επί το σημείον καθ’ ο η διαπραγμάτευσις αυτή δύναται και χρεωστεί εις το εξής να χορηγήση την σωτηρίαν της Ελλάδος. Περιορίζομαι δε να παρακαλέσω μόνον την Εξοχότητά σας να μη θεωρήτε εις αυτήν την διαπραγμάτευσιν, ειμή το κείμενον κατά λέξιν, και να μη κρίνετε περί αυτού, ειμή εν καιρώ και εν επιστήμη του πράγματος αφοσιούντες πλήρη και ακεραίαν πεποίθησιν εις τους χριστιανικούς και ευνοϊκούς σκοπούς των μεσολαβούντων ηγεμόνων.

Σελ. 262
http://62.217.127.123/~jkok/kapodistrias/includes/resources/auto-thumbnails.php?img=/home/jkok/public_html/kapodistrias/uploads/book_files/5/gif/263.gif&w=550&h=800

Όθεν απ’ αυτήν την αρχήν αμετατρέπτως κινούμενος ελπίζω ότι η Αντικυβερνητική Επιτροπή της Ελλάδος και οι κύριοι αντιπρόσωποι του Έθνους παραστάται, αν προσκληθώσι από τους δημοσίους πράκτορας των μεσολαβουσών Δυνάμεων εις το να συγκατατεθούν εν ονόματι του έθνους εις την συνθήκην ταύτην, θέλουσιν αποκριθή χωρίς τινα δισταγμόν ότι το Ελληνικόν έθνος επιστηριζόμενον με τελείαν πίστιν εις τους χριστιανικούς και ευμενείς σκοπούς της Αυτής Μεγαλειότητος του βασιλέως της Μεγάλης Βρετανίας, του βασιλέως της Γαλλίας και του αυτοκράτορος Πασών των Ρωσσιών αποδέχεται τα άρθρα της συνθήκης της 6ης του παρελθόντος Ιουλίου, τα διαλαμβάνοντα την ειρήνευσιν της Ανατολής.

Εύελπις είμαι ότι δεν αμφιβάλλετε δικαίως πόσον αισθαντικώς λυπούμαι εξηγούμενος εγγράφως μετά της εξοχότητός σας περί των μεγάλων αυτών συμφερόντων και πόσον ποθώ να εκπληρώσω το χρέος μου αυτό μεθ’ υμών διαλεγόμενος διά ζώσης φωνής.

Εν τούτοις, κύριοι, θα αναγνωρίσετε, ότι δεν εξαρτάται από εμέ ειμή μόνον να φέρω εις πέρας όλον εκείνο το οποίον ανάγκη πάσα να λάβη τέλος πριν δυνηθώ να απολαύσω την ευχαρίστησιν της εν μέσω υμών προσωπικής μου παρουσίας.

Ελπίζω ωσαύτως ότι και ούτω θέλω γίνει εις υμάς ωφέλιμος όσον ενδέχεται, διό και όλοι μου οι αγώνες τείνουσιν εις το να φθάσουν εις αυτόν τούτον τον σκοπόν, όσον το δυνατόν ταχύτερον, καθώς και πέποιθα ότι θέλω φθάσει με την θείαν βοήθειαν.

Μην αμφιβάλλετε, κύριοι, περί του ζήλου της συντόμου επιμελείας μου, δι’ ης ελπίζω ότι θέλω δώσει εις την κοινήν ημών πατρίδα απτάς αποδείξεις όλης αυτής της αφοσιώσεώς μου.1

1. Επιστολαί κλπ. τ. 1ος.

8.

ΤΑ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΑΓΓΛΙΑΣ, ΓΑΛΛΙΑΣ & ΡΩΣΣΙΑΣ

Mémoire communiqué aux trois Cabinets de Saint-James, des Tuileries et de Saint Petersbourg

Londres, 31 août 12 septembre 1827.

Le traité de Londres du 6 juillet annonce à l’Europe que l’effusion du sang et le malheurs qui, depuis 1821, désolent le levant et compromettent les plus grands

Σελ. 263
Φόρμα αναζήτησης
Αναζήτηση λέξεων και φράσεων εντός του βιβλίου: Αρχείον Ιωάννου Καποδίστρια, τ. Ζ΄
Αποτελέσματα αναζήτησης
    Σελίδα: 244